O futuro é o que preparamos. Hai outro porvir? Dado que o futuro sae da sociedade, da escola, das finanzas, poderían os partidos políticos aspirar á utopías?

De momento hai na Galiza só tres partidos parlamentares. Que dan de seu? O PP anda a mover ficha organizativa; é sucursal de rúa Génova onde están a fritar ovos; preside aquí Núñez Feixóo, expertos en cartería. Un partido que amalgama restos do franquismo sen refritir, numerosos afeccionados ao gobernaren co xamón á beira e outros demócratas neoliberais. Partido de masas, de agraciados con sinecuras, de certo latido cordial do país. O PP. non pode articular Galiza sen rúa Génova, nin deslastrarse por anos.

O PSOE é tan plural coma o PP. Uns do PC, outros de tempos idos e con verniz de esquerda e os moitos de chupete. Estes que lles doi España, en Galiza chove e presumen de inglés que non saben falar. Mentres teñan o temón os advenidos do PC, algo se pode esperar. Sempre moi aséptico e indefinido: unha social-democracia, entre o neoliberalismo e o keynesianismo e música de zarzuela.

Queda o BNG. No centro, restos do galeguismo republicán; no centro-esquerda os social-demócratas que se din socialistas de sempre; á esquerda o resto, case todos. Un BNG na fragua nunha experiencia política que cala. Hai fame de cambio, de algo non neoliberal, nin socialdemócrata á carta. Que? Programa tras programa, asamblea tras asamblea, van callando horizontes de creación, profundización e acertos-desacertos. Un BNG convincente, mais en lenta aceptación de habitantes ainda co medo do franquismo na barriga.

O BNG é o tesouro escondido que de descubrilo o pobo, vendería todo por apropialo. Inda me canta nos oídos o vello carro cantareiro, ainda me revolven os ollos os cabalos a galopar veiga abaixo. Que porvir?, porque o futuro albiscado, non interesa.