Non falo de Fernando VII. Aínda que ben se podería nestes tempos de celebracións patrias da revolta popular madrileña ao berro de ¡vivan las caenas!. Popular si máis reaccionaria tamén. As cabezas progresistas viraron esquizofrénicas, doíalles o dominio francés e os seus excesos pero non desexaban a restauración do absolutismo borbónico. Goya ben que o sufriu e os soños da razón crearon monstros.

Con aqueles escasos vimbios simbólicos: heroísmo madrileño, revolta popular e autoritarismo monárquico construíron a "nación española".
Os galegos nin aparecemos no asunto aínda que en Vigo lle puxeran estatua ao "milico" Morillo. Seica non fomos moi solidarios e cando tivemos afastado aos franceses, esquecémonos do resto.

Non quería falar do desexado Fernando, senón do ansiado Obama. Son moitas as persoas, carentes de cidadanía imperial, ilusionados coa súa victoria.Infortunadamente estes non poden votar e os que si son cidadáns do imperio ou ben non teñen moito interese en facelo ou vai ti saber como o fan.A longa e fratricida disputa demócrata pode rematar, para eles, nun desastre.

Nesta altura da contenda os que si van elixir poden pensar que "o asunto máis principal" -como diría o Conde de Gondomar- é a crise económica, aínda que non lles guste moito que algúns dos seus rapaces morran nos afastados desertos orientais.

Os norteamericanos, ben se sabe, son moi mirados para o seu e poden optar pola fortaleza republicana ante o temor á crise e a incerteza demócrata. Mesmo as excesivas simpatías europeas por Obama poden converterse para o dinámico postulante no abrazo do oso. Nestes casos meu tío-avó Nilo sentenciaba: "Quien bien te quiere te hará sufrir"; así en castelán, xa que, segundo dicía, a expresión non era moi axeitada para verter ao galego.

A non ser que ao final opten polo relevo dinástico e escollan a Clinton, regateando a constitución da que están tan fachendosos por limitar os mandatos persoais a dous, mais non o das elites que seguen a relevarse no poder dende os tempos da independencia. Tras tres mandatos da dinastía Bush e o terceiro dos Clinton farían seis mandatos, tres décadas nas mans de dúas familias. Na vella Roma as dinastías duraban máis e non se alternaban, senón que se sucedían. A familia Claudia dende Tiberio a Nerón (case seis décadas), e a Flavia de Vespasiano a Cómodo (un século e cuarto). Agardemos que as de agora non sexan tan longas. Nin tampouco o imperio.