Está aí á volta o Día das Letras Galegas. Ese día que decidiron había que salientar para darlle pulo ás letras galegas, ao galego, como se dun paxaro en extinción se tratara. Pensouse que, alomenos, unha vez ao ano os galegos tiveran un día para dicir que todos son "galego coma ti".

Nestes días finais de abril de 2008 enteirámonos que na chamada cidade eterna, berce da civilización occidental, a complexa, caótica e ao mesmo tempo encantadora Roma, gañou a dereita despois de quince anos de goberno de esquerda.

Non falo de Fernando VII. Aínda que ben se podería nestes tempos de celebracións patrias da revolta popular madrileña ao berro de ¡vivan las caenas!. Popular si máis reaccionaria tamén.

O achádego de varios documentos da década dos 80 do século XV pemítennos saber máis das relaciois institucionais entre Galiza e maila rexión do Bierzo. Estes documentos refírense á unidade xurisdicional e policial para ámbolos dous territorios vecinos.

Abríronse coas primarias novas canles para a participación política dos militantes e dos cidadáns, pero non terminaron de consolidarse nin no funcionamento interno nin na lexislación electoral. Abordouse timidamente unha substitución xeracional, pero non suficiente para conseguir referentes políticos de futuro. O PSdeG non conseguiu ofrecer á sociedade galega nin un futuro claro nin unha confianza tranquilizadora, nin unha verdadeira ilusión.