Manolo Diaz, Comandante en Sierra Maestra

No seu corpo aínda se agochan as feridas dunha guerra na que se involucrou por uns motivos que responden a abusos laborais e prepotencia das clases ricas. Manolo Diaz loitou en Sierra Maestra, Cuba, xunto aos seus irmáns, José e Faustino o Che Fidel Castro.

Amparo Rodríguez Ojea

-Con dezasete anos parte para Cuba e pouco tempo despois vese combatendo contra a dictadura de Batista, ¿como e por que se alista?
- A revolución faise cando hai condicións revolucionarias que poden ser subxectivas ou obxectivas. No 52 Batista da un golpe de estado establecendo unha tiranía moi criminal. Fun á Serra Maestra básicamente porque me decatei de que non podía seguir vivindo con tanto abuso laboral. Traballaba nunha cristalería dun leonés que me pagaba 30 pesos ao mes e me descontaba 5 por temas de seguridade laboral. Nunha ocasión tiven unha lesión e non me consentíu quedar de baixa así que me cambiei para unha vaquería. Alí diante miña despediron a un pai de familia que eu ía substituir e obrigáronme a asinar un contrato, xamais vira un contrato, no que renunciaba a calquera tipo de indemnización por despido. Logo fun para a casa dun arcebispo e vín como algún crego se quedaba a esmola dos pobres, así que lle dixen que me ía a Sierra Maestra.

-E como reaccionou?
-Díxome que me denunciaba e logo preguntoume que era o que eu defendía e con que medios?. Tiven que enganalo para poder irme sen máis.

-Naceu en Pobra de Brollón, Lugo...
-Sí, un dos pobos máis fermosos de Lugo pero hoxe non vive case ninguén e tan só quedan algúns maiores que xogan ao tute.

-Foi membro do primeiro Comite Central do Partido Comunista de Cuba. Na actualidade xunto a Faustino é militante do P.C.C. e directivo da Sociedade Artística Galega da Habana. Que quedou polo camiño?
-Un irmán, José, e moitos amigos pero a vida segue e hai que vivila con alegría.

-A súa historia é a dun rapaz que se arma e mata para loitar contra unha dictadura, que conciencia deixa matar?
-Dispararlle a unha persoa que nin coñeces é terrible pero é máis terrible perder a vida e deixar que che disparen. A guerra semella irracional pero tes que pensar que ou deixas os ósos na serra ou loitas e te defendes.
A guerra é sempre unha carga emocional que non só se descarga con tiros.

-Cre que haberá unha evolución despois de Fidel?
-Sí, claro, pero non porque xa non estea Fidel. Os norteamericanos adoitan dicir que cando morra Fidel haberá un gran cambio pero, insisto, non porque morra Fidel. Simplemente por evolución histórica.

-Cal é a solución aos problemas actuais de Cuba?
-A solución é que nos quiten o bloqueo económico, político e financieiro. Non podemos vender nada. Por exemplo, somos a segunda potencia en producción de niquel. Calquera produto que teña niquel cubano EEUU non o merca. Eles dirixen o banco mundial e panoamericano e estamos vetados. Todo é de manufactura norteamericana e non podemos mercar os recambios. Eles chámano embargo pero é un bloqueo que non permite nin a compra nin a venda. O pobo norteamericano é un dos pobos máis capaces, mais eu estou contra a política deste goberno e doutros satélites que teñen arredor.

-Como sería a revolución hoxe, pacífica ou violenta?
-Polas urnas a xente que ten non da. Ogallá poidera ser pacífica pero os que teñen a terra non a dan aos que non a teñen aínda que así o diga unha lei.

-Como lembra a figura do Che agora que se lembra o 40 aniversario do seu asesinato?
-Unha persoa temeraria, bo xefe, bo compañeiro, bo revolucionario e moi bo soldado.