Redacción

O poema musicado de "Os Pinos" celebrou por todo o alto o seu centenario na Habana, aínda que a verdadeira data do aniversario non será ata o próximo 20 de decembro. No mesmo escenario que entón, o Gran Teatro da capital cubana, volveu a interpretarse a música de Pascual Veiga e as palabras de Eduardo Pondal perante máis de mil persoas que enchían a platea e os palcos.

O texto do himno é froito da correspondencia que mantiveron Eduardo Pondal e Pascual Veiga en 1890, no que o compositor lle solicitaba ao escritor un texto para unha partitura que ía presentar con motivo dun certame que ía elixir o mellor himno galego para o caso que o premio resultase deserto. Logo de varias redaccións envíalle un primeiro texto que titulou Breogán. Pascual Veiga solicítalle algúns cambios na acentuación para adaptalo ritmicamente á música.

O texto definitivo publicouse xa como Os Pinos por primeira vez o 22 de maio de 1890 nun folleto do certame musical que convocara o Orfeón nº4 da Coruña para elixir a mellor Marcha Rexional Galega. O texto apareceu tamén n'A Monteira e en El Eco de Galicia da Habana. Ao final, aínda que houbo ensaios, o himno non se a interpretar. A maioría das versións do texto derivan do texto que apareceu no número 18 da revista Galicia da Habana en 1905. En 1935 o texto integrouse na segunda edición, realizada pola RAG, de Queixumes dos pinos, base das versións modernas do texto.

O motivo central do texto é que Galiza debe acordar do seu sono (apatía política) e emprender o camiño cara a libertazón. Para iso deberá escoitar a voz dos rumorosos piñeiros, ou sexa, o pobo galego como entidade nacional histórica.

Nas homenaxes
Tanto o presidente da Xunta Emilio Pérez Touriño, presente na homenaxe celebrada na Habana hai uns días, coma o vicepresidente Quintana, no programa especial emitido na Galega, quixeron deixar constancia da importancia do himno.
Pérez Touriño considera que esta canción de Pondal e Pascual Veiga, serviu para que a comunidade "tomase conciencia de si mesma e as súas posibilidades", é "unha chamada a seguir afondando na edificación dun gran soño colectivo". Así, instou a continuar o traballo diario por unha Galiza "máis libre, máis xusta, máis culta e máis solidaria".

Manifestou que o Himno Galego, cen anos despois da súa primeira interpretación, forma parte de "o mellor legado galeguista e democrático".
Quintana, pola súa banda, definiu “Os Pinos” “o canto da Galiza que se sente responsable do seu porvir" e "o son dun país que está certo de ter un futuro de benestar se confía na capacidade das súas xentes".

O nacionalista botou a vista atrás para lembrar que fai un século, a sociedade galega empezou a recoñecerse como suxeito de dereitos políticos, desexosa de "dotarse de institucións propias para gobernarse" e "decidida a destacarse como nazón botando mans de símbolos de identidade".
Tamén subliñou o "importante" papel dos galegos da diáspora que, naquel entón, perseguían o sono común de que "a nazón de Breogán tivese voz propia".

Quintana explicou como o pobo galego se reuniu "arredor da bandeira e do himno" para reclamar "a súa personalidade nacional" e "un futuro de felicidade". Neste sentido, indicou que a principios do século XXI "procuramos ampliar as súas capacidades soberanas" coa finalidade de construír "un novo espazo de cidadanía que nos permita o exercicio real dos nosos dereitos”.