|
Para non cometer o mesmo erro que comentaristas e políticos varios, lin as 76 páxinas do documento de proposta do Goberno sobre a Reforma de Sistema de Financiamento das Comunidades Autónomas, e puiden comprobar que a maior parte dos opinantes públicos “tocan de oído” con ignorancia manifesta do contido real do documento de referencia.
En resumo, cédese ás CCAA máis impostos (moitos máis), permíteas máis capacidade reguladora (moita mC3is) e ademais durante un certo tempo o Goberno engádelles unha propina dos seus propios recursos da orde de 11.000 millóns de €. Segundo a miña opinión realízase un depósito de confianza nas capacidades das CCAA de prestar servizos aos cidadáns, e de xestión, excesivo (moi excesivo, vistas as experiencias de trinta anos). Con todo os criterios de repartición son sensatos (salvo excepcións), sendo o principal o que en democracia ten máis sentido: a poboación, é dicir o número de cidadáns concernido. Dúas preocupacións asáltanme, a primeira: en canto vaise a ver limitada a posibilidade do Estado de actuar solidariamente cos cidadáns menos favorecidos?, a perdida de recursos a favor dunhas administracións cuxa traxectoria de trinta anos foi a da insolidaridad co veciño, salvo cando o Goberno Central ha obrigado a actuar con solidariedade, non tranquiliza. A segunda: o punto de chegada é o definitivo, ou só vai ser considerado unha estación de transito?, tampouco a experiencia dos últimos trinta anos tranquiliza. Os dous principais temas que xustifican o novo sistema a sanidade e a educación son competencias das CCAA, e sexamos sinceros, salvo moi notables excepcións son poucas as CCAA que melloraron o nivel da xestión da sanidade que realizou o INSALUD, respecto da educación descentralizada, remítome aos resultados publicados pola UNESCO ou aos moi publicitadas valoracións “PISA” . Vista a actitude con que os comentaristas locais,e dirixentes autonómicos e políticos, recibiron a proposta, eu empezo a crer firmemente que é momento de preguntarse se a descentralización do poder en España quizá chegou máis lonxe do que a prudencia política esixe, para que exista un proxecto común de convivencia solidaria.
Trackback(0)
 |
TrackBack URI para este comentario
RSS feed comentarios
Mostrar/Ocultar formulario de comentario