 Ricardo Perez Este emigrante de Casdenodres, A Veiga, preside dende 2006 unha das entidades galegas máis importantes de Catalunya. Prudente e moi falador, atende nun despacho ateigado de papeis, revistas, libros e trofeos. Está a piques de viaxar a Montevideo para participar no Consello da emigración e a pesares dos anos nótaselle ilusionado co seu traballo: dedicar o lecer da xubilación a espallar a cultura galega nas vindeiras xeracións que xa naceron fóra da terra.
-Como entrou en contacto coa A.C.G. Rosalía de Castro de Cornellà? -A entidade fundouse en 1980 e eu entereime cando xa estaba funcionando. Ao principio eran pouca xente e pasaron por locais pequeniños. Logo pasaron a este local que era dun galego que tiña aquí unha fábrica de maletas. Viñen e fíxenme socio. Entrei na directiva ao pouco tempo como presidente e logo deixeino para axudar a organizar excursións, a familia e o traballo non me deixaban tempo. En 2006 as cousas comezaron a ir mal e entrei como presidente. -Hai moitas entidades en Catalunya, non? -Somos 18 entidades e unha federación. Nela hai unha directiva coma nun centro. -E pensar na unión das entidades? -Pode chegar pero véxoo bastante difícil porque, como lle dixo o anterior presidente da Federación, Ernesto Lagarón, ao presidente da Xunta, "coa súa entidade cada un fai o que quere". A unidade debía ser o primeiro pero non o é. -E non todas as entidades son iguais… -Nós facemos moitas actividades e hai algunhas que non fan nada e a Xunta dalles máis subvencións. Non se dan as axudas con respecto ás actividades. Pasou con Saudade ou con L´Hospitalet. Non organizan conferencias, certamen literarios, revistas, radio,… Hai entidades que nin teñen grupo como é o caso de Terrassa. -Agora as entidades están divididas… - Hai uns anos perderon as eleccións á Federación os que levaban de sempre na directiva. Entón quixeron montar outra asociación pero non se lles aprobou porque só pode haber unha e decidiron crear unha asociación cos mesmos estatutos que a Federación. Agora estas mesmas cinco entidades crearon unha Fundación. Na directiva está Ernesto Lagarón como presidente e figura como secretario Manuel Dobarco, imputado na trama "Pretoria", que xa figurou como secretario Lagarón na anterior directiva da federación. -Hai certo distanciamento agora con Saudade e o seu presidente, Lagarón? -Eramos como irmáns…as cousas cambian. Non nos levamos mal pero… Ese tema explicámosllo ao presidente da Xunta e ao secretario xeral de Emigración cando estiveron en Barcelona: mesmo Julio Fernández, dos empresarios, tamén lles dixo que era unha cousa moi fea, que federación hai unha, o outro é un chiringuito. -Afectou a detención de Dobarco á imaxe das entidades galegas en Catalunya? -Non. Enviámoslle unha carta á Xunta e aos medios explicando que ese home non era da Federación, foino no seu momento. Agora segue sendo secretario desa nova entidade. Pero foi moi negativo. O tempo porá a cada un no seu sitio. Agora esa outra asociación estalle facendo mal á comunidade galega en Catalunya. A maioría está na federación. Espero que non afecte a máis galegos. Non é nada agradable que a persoa que é secretaria dunha asociación esté no cárcere cunha acusación de corrupción. -Os políticos participan nas festas dos galegos. Continuará así? -Non ten nada que ver. Nós convidámolos e eles nos convidan a nós. Agradable o que pasou non é. De secretario dunha fundación xa se cuidarán de poñer outro. -Hai presidentes que levan anos nos seus cargos… -Non se pode estar nos cargos toda a vida, hai que ir cambiando. Ernesto Lagarón leva non sei cantos anos como vogal do Consello da Emigración. -Que lle pareceu o novo Secretario xeral de Emigración? -Pareceume unha persoa bastante seria. Gustáronme todos os que pasaron por ese cargo. Penso que o poderá levar ben. -E o presidente? -Xa estivo aquí antes e prometeu que volvería como presidente. Esperamos que veña ao 30 aniversario. Pensamos convidar tamén a Montilla. -Tantos anos na emigración…que lembra da Veiga? -Moito. A miña muller tamén é dalí e temos unha casiña para ir en vacacións. Vivín na Veiga ata os 18 anos. Lembranzas de pequeno, pois do meu pai que era zapateiro. Tíñamos tamén vacas e todos os días tiña que ir a Veiga. -Nese concello hai moita emigración, que pode facer o emigrante para axudar a mellorar a actual situación alí? -Cando me viñen había 7.800 habitantes en 1961, e agora haberá uns 700. No inverno hai pouca xente. Meu irmán vive alí todo o ano. As terras e os prados non os queren ninguén. Fixeron algunhas casa de turismo rural e debería de haber máis porque cando organizamos a xuntanza tiven que buscar sitio na Rúa, estaba todo cheo. Se cadra o futuro está no turismo, en facer unha parcelaria, darlle as terras á xente que as quixera traballar. -E opina da moción? -Moi mal. Eu son amigo do Edesio, o que nomearon agora alcalde. Os que lle deron a alcaldía antes a Fernando agora lla dan ao Edesio porque en Galicia gañou o PP. Antes eran dun lado e agora non… Fernando fixo moito pola Veiga. Non me parece moi correcto pero se en democracia se admite. Podían esperar ás eleccións.
Trackback(0)
|