Querer é poder: Asociación Solidariedade San Roque de Leirado

María Soledad Pino e o seu marido, Petro Knyzhnyk comezaron hai pouco máis dun ano unha andaina que os levou, xa en dúas ocasións, á capital de Ucrania. Acompañando a un camión cargado de roupa, camas, material escolar e milleiros de ilusións este matrimonio da parroquia de Leirado, en Salvaterra, crearon a Asociación Solidariedade San Roque que grazas á axuda de tódolos veciños tenta aplacar as necesidades máis básicas da cidade de Kiev. Hai un mes partía o segundo camión que deixou en hospitais e escolas todo aquelo que a nós nos sobra e a eles axuda. Hospitais sen auga corrente, cativos que sobreviven na rúa, familias destrozadas polas consecuencias da catástrofe de Chernóbil e invernos cun frío que non dá tregua son algúns dos aspectos que destacan Marisol e Petro; pero, evidentemente, é moi difícil resumir todo o que este país do leste necesita porque son moitas as necesidades.
Con moita ilusión e poucos recursos a Asociación Solidariedade San Roque en tan só un ano xa conseguiu achegar ata Ucrania dous trailers cargados grazas á axuda dos voluntarios que durante meses recollen e seleccionan roupa, calzado, colchóns...
Nos hospitais as mantas fan de colchón... pero ¿que é o que fai de manta?: Nada. Con temperaturas de menos seis graos baixo cero os enfermos cúranse en hospitais sen auga corrente, cun só aseo por planta, con quirófanos precarios e escaseza de medicamentos.
Os nenos que conseguen sair da rúa aprenden en escolas sen fiestras e conviven en orfanatos nos que cada caixa de axuda sementa a ledicia e a ilusión.Xa ven, co que nos sobra a nós poderían vivir moitos nenos noutros países. 

Os ollos das mans amigas: Asociación Galega de Reporteiros Solidarios

Agareso, Asociación Galega de Reporteiros Solidarios, emprendeu a súa andaina hai menos dun ano e logo de pasar por Marrocos e Centroamérica decidiu acompañar á Asociación Solidariedade San Roque na súa viaxe a Ucrania. Un xornalista, Roi Palmás, e un fotógrafo, Óscar Dacosta, acompañaron a Marisol e Petro para converterse nos nosos ollos e relatarnos a necesidade e as carencias dos orfos e cidadáns de Kiev.
Para estes dous profesionais da comunicación é difícil resumir todo o que os seus lapiceiros e ópticas captaron pero quédanse coas carencias das institucións públicas e o frío infernal que conxela os folgos. Enternecidos polas vivenzas pero suficientemente obxectivos como para contarnos cada detalle, estes dous reporteiros foron colgando na páxina de Aareso o día a día dunha expedición que chegou a Kiev para axudar a nenos e maiores.
Abrirnos os ollos e trasladarnos realidades descoñecidas é a laboura solidaria destes reporteiros que esta semana presentaban en rolda de prensa a actividade da asociación dende a súa creación.
O don de escribir e o de captar as mellores imaxes transfórmanse en axuda indispensable para todos aqueles pobos esquecidos polos que gozamos da cotidianidade sen grandes sobresaltos. 

Vivamos con menos

O resultado de máis dun cuarto de século de hexemonía do capitalismo neoliberal levou a un incremento das desigualdades no conxunto do planeta. Existe xa unha visión integral e suficiente no tempo para fixar un catálogo de todos os despropósitos e efectos macroeconómicos e sociopolíticos -a escala planetaria- dos que foi, e continúa a ser, unha alternativa escasamente encuberta da complexa arquitectura económico-social por parte dos sectores dominantes do mundo que fiscalizan, e intentan dirixir, o que habitualmente se entende por globalización. O apeadeiro onde a humanidade ten que baixarse deste tren, que se move imparable e a unha velocidade vertixinosa, descoñécese aínda, pero o propósito -o plan dos sectores que acaparan todos os resortes do poder político e económico- é xa diáfano: manter nas novas condicións históricas, e se cabe, profundar, as estruturas de dominio sobre a gran maioría da poboación mundial a beneficio da acumulación de riqueza, privilexios e capital en mans da citada elite que controla o planeta. O consumo masivo propio deste modelo de capitalismo arrastra, co seu enorme poder de fascinación a centos de millóns de novos discípulos nos estados emerxentes, mentres outros miles de millóns permanecen marxinados e non poden participar no banquete consumista nun mundo onde as desigualdades son cada vez máis impúdicas, desvergoñadas e ata inmorais. Esta situación, que favorece a colosal colisión da xigantesca e contaminante pisada humana, que ameaza con transportarnos a todos a un síncope sen precedentes na historia da humanidade ou no mellor dos casos que podería conducirnos a perigosos retrocesos na nosa existencia civilizada. É posible parar ese perigoso itinerario? É posible construír un mundo con maior igualdade, máis equilibrado e ecoloxicamente sostible? Seremos capaces os humanos de crecer un pouco menos ou talvez comezar a pensar na necesidade dun decrecemento global? Moito se fala de eficiencia enerxética, de enerxías renovables, de reciclaxe e de reutilización, todos temas moi pertinentes e necesarios de asimilar, pero que a fin de contas non serven para nada de non asumir un compromiso moito máis transcendental e a longo prazo. A nosa demanda de “planeta verde” non se fai sostible separando o noso lixo ou transformando os sacos plásticos en novos sacos (con todo o respecto que merecen esas accións e considerando a súa evidente necesidade como medidas paliativas). O planeta non se salva só organizando apagamentos nin sumándose ao día sen auto; menos comprando bonos de CO2, plantando árbores ou facendo mobles de tetra pack. Eu creo que conviría reducir e sistematizar, en base a parámetros racionais e planificados, o metabolismo do organismo social. Reducir o tamaño desa pisada xigantesca, voraz, insaciable e altamente contaminante dos países ricos e ao mesmo tempo mellorar as condicións de vida desa parte da humanidade que sofre unha escaseza insoportable, vergoñosa e inmoral. En efecto creo que sería moito mellor que fósemos máis austeros e conseguísemos vivir con moito menos.