Alfonso Rueda, conselleiro de Presidencia

-En que cambiou o político Rueda dende os tempos en que era funcionario na Cañiza a hoxe, segundo de abordo do goberno galego?

-O tempo ensina cousas. Aprendín moito nestes anos. O tempo que estiven na Cañiza foi fundamental. Onde máis se aprende é nos concellos e na administración local, de secretario dun concello pequeno. Ben, non tan pequeno posto que A Cañiza xa ten un tamaño no que se ven moitas cousas. Quero pensar que grande parte do que estou aplicando aprendino neses anos.

-En que momento, durante o goberno bipartito, vostede tivo consciencia de que podían gañar as eleccións do 2009? Que cuestións importantes foron determinantes para esa crenza?

-Cando eu cheguei no ano 2006, despois do congreso que fixo o PP, e “aterrizamos” na sede pensei que estaba todo moi difícil. Afrontabamos unha etapa complicada e nova para un partido que sempre estivera no goberno e de repente estaba na oposición. Vin naquel momento que, se queriamos gañar, o primeiro era construír moitas cousas que estaban por construír no PPdeG porque nunca estiveramos nesa situación. O primeiro ano foi de traballo, sen pensar noutra cousa. O segundo ano as cousas xa se empezaron a endereitar un pouco. No terceiro ano, vendo como estaba respondendo o partido, que había unidade, que todos remabamos na mesma dirección, e coa sensación que estaba dando o bipartito no último ano vin que era posible chegar a vitoria. Primeiro porque o partido respondía ben, unido; segundo porque o bipartito estaba defraudando a moita xente.

-O normal é que cando un partido gaña unhas eleccións poña en marcha, de inmediato, o seu programa electoral. Polo que vén acontecendo nestes 7 meses de goberno “popular” máis ben parece que o goberno se dedicou a desmontar programas do bipartito que a tomar iniciativas propias. Que pensa disto?

-É unha sensación que tenta transmitir a oposición. Ela fai o seu labor. Outra cousa é que fixera propostas construtivas. Evidentemente nós presentámonos cun programa electoral e si que o estamos cumprindo. En canto as cousas que non se poden cumprir, estamos tentando explicar porque non se poden facer agora e cando se van poderán cumprir. Nós dixemos dende a oposición que habería cousas que cando chegáramos ao goberno non as apoiaríamos e é o que estamos facendo agora. Non se trata de desmontar, trátase de propoñer a nosa alternativa. Pero creo que non son tantas. Levamos seis meses. Temos unha grande prioridade que é como facer fronte á crise económica e como facer fronte a eses buratos que nos topamos, por moito que lle moleste ao bipartito que falemos deles. Había buratos económicos que dificultan moito a xestión de goberno e iso é a nosa máxima prioridade. Non desmontar nada.

-Gustaríanos coñecer a diferencia que hai entre as “Galiña azul” e as “Galescolas”.

-Nós sempre dixemos que ás “Galescolas” habería que chamalas “Escolas infantís”. Á xente o que lle importa ao fin é ter onde deixar aos seus rapaces cando na familia traballan todos. Nós optamos por chamarlles “Galiñas azuis” e é entendible. Non hai que ir máis alá. O que importa é que son escolas infantís. O fundamental é que mudou o xeito de abordar a súa xestión.

-Durante a posta en marcha do consorcio entre o goberno bipartito e os concellos, alcaldes do PP entendían que a Xunta, neste caso Vicepresidencia, querían controlar as Galescolas. Nestes momentos mudou a actitude dos concellos?

-O que denunciabamos cando estabamos na oposición é que o Consorcio non permitía máis que unha maneira de xestión: a directa dende o Consorcio, sen participación dos concellos. Agora as que se van poñer en marcha os concellos terán máis participación. Esa é a diferencia máis importante. Abrir a vía da xestión indirecta que moitos concellos están reclamando para que sexan viables. É moi fácil dicir que se van montar moitas “Galescolas” cando logo hai que darlle viabilidade para que funcionen.

-Pero os concellos agora están “apertados economicamente” e solicitan que o Estado e o goberno autonómico faga ese papel...

-Ese é o grande debate. O tema dos servizos impropios que se lle chaman. O primeiro é cambiar a lei para dicir claramente que servizos teñen que prestar os concellos, total ou parcialmente, e servizos que non son da súa responsabilidade en absoluto. O catálogo de servizos que lle chaman algúns: isto é cousa municipal, polo tanto debe financiala, e isto non é así, se o concello se mete ten que ser con financiamento externo. Creo que é algo urxente, senón hai moitos concellos que en pouco tempo serán inviables.

-Xosé Crespo, alcalde de Lalín, propuxo unha concentración de concellos coa desaparición dalgúns. Que opina?

-Se vostede pregunta por unha fusión aos concellos galegos, da igual de que partido sexa o alcalde, todos lle dirán que ao mellor é unha boa idea pero non co seu concello. O que hai que facer é non ter medo a abrir o debate, que foi o que fixo Crespo hai uns anos cando era presidente da FEGAMP. Provocou moitas discusións e logo quedou pechado. Creo que ese debate hai que abrilo e polo menos expoñelo. Outra cousa é a difilcultade de identificar onde ser vai facer concretamente. Aínda pasarán uns anos; agora ben,  negarse a falar diso é querer fuxir dun problema que está aí.  

-Nos últimos meses a cuestión lingüística converteuse nun problema para o novo goberno. Se puidera volver atrás tería rexeitado as propostas de Galicia Bilingüe que agora semellan tan conflitivas?

-Non estou de acordo. Cando non houbo conflito lingüístico foi durante os 16 anos do goberno do PP. Nestes catro anos do Bipartito ese conflito empezou a aflorar. Senón non houberamos gañado as eleccións. Nin estivemos entón nin agora suxeitos ao que nos diga ningún movemento, e por suposto ao que diga Galicia Bilingüe. Dixemos no seu momento que estabamos de acordo con algún plantexamento que estaba facendo, non en todos. Demostrarémolo coa política lingüística deste goberno. O conflito existía e coido que foi unha das causas que explica o resultado electoral. Onde non houbo xamais, entendo eu, un conflito lingüístico nestes últimos catro anos se xerou. Así o entenderon moitos pais.

-Pero o PP pretende cambiar os acordos aos que se chegaron na época Fraga...

-Non, o problema veu despois co decreto do Bipartito. Cremos que non reflectía o que dicía o Plan de Normalización Lingüística e tamén opinou o mesmo o Consello Consultivo. De aí viñeron os problemas. O que agora queremos é restaurar ese consenso lingüístico. Sei que a moita xente lle molesta que digamos que antes en Galicia había consenso lingüístico e co Bipartito se rompeu. O galego é unha riqueza que hai que potenciar e non hai que enfrontala nin opoñela ao castelán.

-Os ataques ao anterior goberno en materia lingüística foron dirixidos aos nacionalistas cando esa materia no Bipartito era competencia dos socialistas. Por que se fixo así? Acaso parecía máis rendible atacar aos nacionalistas?

-É un síntoma máis do que había no Bipartito. Ao final non se sabía moi ben quen se ocupaba de cada cousa. As competencias de Educación eran socialistas pero a sensación era outra. Demostra que era un goberno mal estruturado cun presidente que non controlaba parte do goberno. A xente é moi lista á hora de votar. O BNG e o PP aclararon sempre a súa postura e o PSOE, como en tantas outras cousas, non se sabe ben como pensa. Ao final acaba prexudicando aos seus aliados.

-Estes días celebrouse a xornada contra a violencia de xénero. Que medidas adoptou o goberno galego para erradicar esta praga social?

-Creo que este tema deberiámolo deixar fóra do debate político porque nos interesa a todos. Cada goberno con máis ou menos acerto tenta facer todo o que pode para acabar con este problema. Nós o que imos facer é seguir reivindicando tres tipos de medidas. Primeiro as preventivas e de educación. Os cativos deben aprender que non poder ver isto como algo normal. Todo o que ten que ver coa violencia de xénero é un síntoma de sociedade enferma. Imos incidir moito nos medios materiais para loitar en materia de corpos de seguridade, en materia xudicial. Eses delitos hai que perseguilos. Hai que incidir tamén en axudar ás mulleres que sofren violencia de xénero. Non teñen porque soportar nin un minuto e deben cortar radicalmente para o que hai que darlles axudas e medios. Seguiremos co salario da liberdade, todo o que se aplicou e serve para axudar ás mulleres creo que hai que esquecerse de que goberno foi quen o fixo e ver se funciona e tirar para adiante. Teriamos un éxito se entendéramos que, malia que a política o impregna case todo hai unha serie de cousas que cando máis as saquemos do debate político mellor.

-Por que o seu goberno está tan seguro de que non precisa unha policía autonómica propia?

-Eu non creo iso. O que creo é que sei, fixen o cálculo e coido que tamén o fixo o Bipartito, o que custa tela. Vendo as necesidades que estamos pasando e as que hai en materia de dependencia, en materia sanitaria e en materia de educación creo que hai que priorizar. Agora mesmo non é unha das prioridades de Galicia. Non renunciamos en absoluto. O que dixemos é que nestes catro anos os cartos vanse priorizar e deixamos este tema para a seguinte lexislatura. O que si faremos é potenciar a que nós chamamos “policía autonómica”, a policía adscrita que depende do Ministerio e cada día perde efectivos e non se renova. Esa é unha policía dirixida pola Xunta de Galicia. Non é o mesmo que unha policía galega pero tamén cumpre as súas funcións. En canto a situación económica mellore reivindicaremos unha policía propia que é un acordo das tres forzas políticas do Parlamento.

-Outro dos temas que o PP dixo que solucionaría é o das listas de espera na Sanidade; ata agora non se nota demasiado...

-O primeiro que fixemos foi sacar listas de espera que estaban no caixón. Había unha serie de xente que pedira cita que non estaba nin contabilizada. Así é moi fácil que baixen as listas de espera. Toda a xente que pediu cita hai que atendela e contabilizala. Despois introducimos a racionalidade na Sanidade. Non pagamos polas tardes o que se podía facer pola mañá. Moitos profesionais entenderon que esta opción estábase a dar e aplauden que en tempos de crise tomemos ese tipo de medidas. Estou seguro que nun prazo medio empezarase a notar que este tipo de medidas servirán para que baixen as listas de espera reais. Acórdome de promesas como o quirófano “24 horas” que o Bipartito anunciou e nada máis entrar no goberno nunca máis se soubo delas. É moito máis realista dicir “señores, hai que traballar pola mañá e se hai que pagar polas tardes é porque o traballo da mañá está feito antes”.

-O goberno non pensou aplicar aos profesionais da medicina a lei de incompatibilidade que teñen os demais funcionarios e non permitir que traballen na medicina privada?

-En fin..., a sanidade xa se sabe que ten un regulamento diferente. Creo que non é hora de empezar a discutir iso..., ao mellor é un pouco complicado. Non é fácil. É moito máis fácil dicir que as horas que a sanidade pública está pagando aos médicos teñen que cumprilas estritamente. O que non pode ser é que se cobre por unhas horas e se estean traballando menos que é o que está pasando agora.

-Unha das cuestións máis delicadas é a situación dos xulgados. Dentro das competencias que corresponden á Xunta cal é o plan de acción inmediato que o goberno pon enriba da mesa?

-Acabamos de anuncialo. Poñer 100 millóns de euros para infraestruturas xudiciais nun plan a seis anos que empeza o ano que vén. A Xunta ten as competencias de Xustiza dende o 94-95, se mal non me lembro. Investíronse en infraestruturas xudiciais, edificios, ao redor de 40 millóns de euros. Agora en seis anos queremos investir máis do dobre. De que serve pedir máis xulgados (fan falta 36 segundo o Tribunal Superior), se despois, cando se conceden, non hai onde metelos ou non hai un espazo axeitado. Queremos investir e crear as chamadas “cidades da xustiza” para que en 20 anos xa non haxa problemas de infraestruturas xudiciais en Galicia. En segundo lugar, implantaremos as novas tecnoloxías na xustiza. Non é de recibo que no século XXI os xulgados non teñan unha intercomunicación informática axeitada. Non é normal que na época das videoconferencias se faga desprazar a xente e agardar moito tempo para poder dar un testemuño. En terceiro lugar, o que agora lle chaman nova oficina xudicial, que a Xunta ten que axudar a implantar; queremos que os xuíces, os fiscais e os secretarios xudiciais se poidan dedicar a asistir aos xuízos e poñer sentenzas. Todo o que teña que ver co funcionamento dos xulgados que o fagan outro tipo de profesionais, descargando de traballo aos anteriores.

-Sabemos que a Administración en xeral é semellante a un mastodonte, de difícil manexo. Que medidas entende que sería preciso tomar para que fose áxil, efectiva e transparente?

-Dúas medidas fundamentais. A primeira a transparencia. Queremos, antes de finais de ano, presentar un estudo sobre os 50 primeiros “chiringuitos” en linguaxe da rúa (fundacións, sociedades, etc.) para ver cales sobran ou se poden reducir. É a primeira vez que se vai facer. Estamos falando non só de sanidade, da época do Bipartito, senón de gobernos anteriores. É un problema que vén de antes, negalo sería absurdo. Eliminaremos o que sexa innecesario e prescindible. Despois seguiremos insistindo na formación dos funcionarios, sobre todo no que ten que ver coas novas tecnoloxías. Non se pode estar funcionando co sistema de papeleo, de mesa en mesa dos funcionarios, como se estiveramos hai 15 anos. Hai que reducir o papel e que todo pase polas canles informáticas. Reducir a petición de papeis á xente que no seu momento xa os aportou. É moi fácil facer o que facemos sempre pero hai que adaptarse. A nova directiva de servizos, que entrará en vigor, vai supoñer que todos nos poñamos as pilas. A Administración vai aprender a reducción de moitos trámites burocráticos que ás veces están aí e non se sabe moi ben por que.

-Tamén se lle pedirá ao funcionario que atenda en galego se así se lle demanda?

-Ningún funcionario da Xunta de Galicia pode negalo. Se unha persoa pide ser atendida en galego ten que ser atendida en galego. É a miña responsabilidade.

-Falemos de actualidade. Se a solución do apresamento do Alakrana estivera nas súas mans que solución adoptaría: pagar o rescate, como parece ser que se fixo, para non poñer en perigo a vida dos secuestrados, ou mandar ao exército?

-Vendo como foi o proceso hai cousas que claramente non faría. Non habería traído aquí os dous piratas do xeito alegre como se trouxeron, e despois non saber que facer con eles; non tería permitido, se fora Presidente do Goberno, discusións e desautorizacións, moitas veces públicas, entre os meus ministros, nin tería provocado un enfrontamentos entre os dous poderes do Estado, executivo e xudicial. Creo que todo iso non contribuíu en absoluto a solucionar o secuestro, que finalmente se solucionou como todos queriamos, cos mariñeiros na casa outra vez; iso era o fundamental, e a proba é que a Xunta de Galicia sempre dixo que mentres durase o secuestro non ía dicir outra cousa que non fose apoiar as familias, darlles asistencia psicolóxica aos que a pediron, e non criticar ao goberno. Pedimos estar no gabinete de crise que creou o señor Zapatero e díxosenos que non; obviamente respectamos esa opinión, aínda que non a compartimos. Agora chega o tempo de pedir explicacións, por unha razón fundamental: primeiro, porque un goberno democrático ten que dalas, evidentemente houbo moitos fallos, e segundo porque aquí o que todo o mundo lle interesa é que non se volvan producir eses secuestros. Cando escoito falar agora de que a mellor solución era non volver pescar nesas augas, bótome as mans á cabeza, porque esas augas teñen moita riqueza para os atuneiros; os atuneiros son unha fonte importante de recursos para moitos mariñeiros galegos, polo tanto o que hai que facer é que isto non se volva producir, e aí si que somos claros, o exército ten que garantir a seguridade dos barcos. Esta solución de acudir á seguridade privada, algún lle chama mercenarios, creo que non é unha boa solución por moitísimas razóns; outros países abordaron este tema dicindo que a súa armada se ten que responsabilizar, polo menos mentres haxa estas situacións, e non hai por que ter medo, o que hai que facer é intentar que non se volva repetir. Cando foi o do Praia de Bakio non se fixo nada, pasou o do Alakrana e esperemos que non pase ningún máis. Respecto á situación concreta de se houbera pagado o rescate ou mandado o exército, eu non teño os datos nin de como estaban os secuestradores nin de se había risco para as vidas dos mariñeiros, era imposible calquera tipo de operación militar..., non me podo pronunciar sen eses datos, o que lle digo, tendo os datos que coñecemos todos, é que hai unha serie de fallos que me parecen de libro e que eu creo que era moito más fácil non cometelos que cometelos.

-Os políticos pensaron en cal é esa orixe da situación de Somalia, deses grupos terroristas? Porque tamén hai quen di que se trata dun problema de espolio da riqueza pesqueira daqueles pobos por parte dos barcos, tanto españois como franceses, como ingleses, que xera unha reacción violenta por parte dos cidadáns somalís que non se benefician para nada da súa pesca; diso non se fala, por que?

-Eu creo que Somalia é un país desestruturado, polo menos como entendemos a estrutura dun goberno tradicional, a proba foi a dificultade para atopar un referente negociador; en fin todo o coñecido. Que probablemente habería que regular moito máis esa pesca?, si; hai que saber tamén se agora se está pescando ou non fóra das augas permitidas; por iso hai que ter moitas explicacións e saber o que pasou. As dificultades do secuestro e demais; dito isto eu creo que o que non é unha solución é que como iso non está regulado o que hai que facer é secuestrar os barcos e lucrarse do xeito que se están lucrando. Eu estou seguro de que non é o conxunto do pobo somalí, senón que son unhas persoas moi concretas con bandas organizadas e probablemente con conexións en países europeos; porque estou seguro de que iso vai moito máis aló dunha organización que poida vir da costa de Somalia. Logo hai moito traballo que facer aí?, por suposto. Que a pesca debería ter unha maior regulación desa zona da que está a ter?, seguramente tamén. Dito isto, o que non podemos é xustificar que se estean secuestrando barcos pola forza, que se teña corenta e sete días a uns mariñeiros sometidos a un trato, que agora sabemos vexatorio, segundo os testemuños que nos dan..., en fin; todo iso é o primeiro que hai que evitar e despois arranxar todo o demais.

-O que si é certo, e vostede estará de acordo comigo, é que houbo un caso en que soltaron os mariñeiros e agora o que se fala é da seguridade dos barcos que seguen aí pescando, non se fala para nada da posible orixe do problema. Ningún país, nin a Unión Europea, que sería neste caso a máis indicada, dixo ou se preguntou cal é o foco, se hai algún foco aí para arranxalo.

-Pensar que o único que hai que facer é defenderse do que vén desde a costa e nada máis, ao mellor iso é o máis urxente agora mesmo porque os ataques son continuos, e son ataques que poñen en risco a vida de moitas persoas pero estou de acordo en que os que viven ao lado da costa, a xente que vive alí, tamén hai que contar con ela; se o que están facendo as pescarías está dentro das condicións da legalidade, se iso non é verdade, dende logo, o que hai que facer é cumprir unha legalidade e ter en conta que os pobos que están alí tamén teñen os seus dereitos; iso non xustifica que se tomen a xustiza pola súa man, porque eu creo que alí estamos falando de bandas organizadas e con moitas conexións; os cartos do rescate sabe deus a onde van parar na súa meirande parte.

-A marxe de que os Centros Galegos non aceptan de boa gana que se lles prive da xestión do Hospital Galego de Bos Aires, por que non se buscou unha empresa especializada na xestión de centros médicos á hora de privatizalo? En último caso, non había unha empresa galega que puidera facelo?

-Eu estiven nesa reunión en Bos Aires, da que despois se falou moito sobre a xestión do hospital, e podo asegurarlle que todo o que se dixo, porque ademais se falou dunha actitude miña directa de chantaxe, ameazas..., iso é totalmente falso. Eu estiven presente nunha reunión onde se expuxo unha situación, con números na man, onde o que se acredita é que existe un déficit moi importante nese hospital; déficit que ao final se cubre con impostos de tódolos galegos e galegas; que os cartos da Xunta de Galicia son da xente que paga os seus impostos; ou se tomaba unha decisión ou se estaba comprometendo seriamente e dun xeito inmediato a posibilidade de garantirlles a asistencia sanitaria, que é o que importa, aos galegos que están aí; porque hai que recordar que o deber da Xunta de Galicia é garantir asistencia aos galegos. Expúxose esa situación e propúxose unha fórmula cunha empresa especializada. Se é galega ou non é galega o importante é que funcione. Polos datos que me achegaron, é unha empresa especializada e que garante cun investimento que ten que facer, a viabilidade, o mantemento, a asistencia sanitaria que se está dando alí. A nós remitíronnos cartas os profesionais que traballan alí, os cadros médicos, os cadros clínicos, os traballadores en xeral que están no hospital, onde nos din que era necesario facer unha medida dese tipo porque se non estaban abocados a pechar en moi pouco tempo; á banca rota. Eu quedo con esa opinión; que despois poida gustar máis ou menos a empresa que se propuxo?, a min paréceme unha empresa especializada e que asume un compromiso importante; non digo que non houbera empresas que tamén o puideran facer, pero esta é unha boa empresa. Creo que sería un erro criticar soamente a empresa que se vai encargar e non a situación que se está intentando evitar que é moito máis seria, e eu podo asegurar que, con números na man, números dos que non hai que dubidar en absoluto, ou se tomaba unha decisión, entendo que valente aínda que podía crear polémica, ou a asistencia sanitaria estaría moi comprometida; probablemente acabaría por deixar de prestarse. Creo que o importante é iso. Ás veces hai que ler de todo; de actitudes chantaxistas, de actitudes de ameaza... A moitos que están afirmando iso e que non foron a sesión pública caeríalles a cara de vergoña se puideran ver de verdade como se desenvolveu esa reunión.

-Ao parecer, nese centro, non só se lles presta atención aos inmigrantes galegos tamén aos arxentinos. Por que non se decidiu prestar asistencia só aos galegos e ao mellor non habería que tomar esa medida tan drástica? Porque a axuda que a Xunta lle está prestando tal vez fora suficiente para atender ao colectivo galego.

-Non; porque é un problema noso; o problema é que o hospital non se estaba xestionando ben;  estaba abocado a que deixara de funcionar. Primeiro, ese hospital é un referente que hai que seguir mantendo por moitísimas razóns; é un símbolo de moitas cousas de Galicia na Arxentina; é o hospital onde morreu Castelao; ese hospital hai que seguir manténdoo pero ben xestionado; porque se non ao final sería poñer un parche. Se se poñen estes cartos para achegalos ao conxunto dunha mala xestión non estamos solucionando o problema senón alongándoo un pouquiño máis. Insisto en que gobernar é decidir, e un gobernante responsable o que ten que facer é tomar decisións para garantir a viabilidade dos servizos; todos estaremos de acordo tamén en que a Xunta de Galicia ten que atender aos galegos que están alí. Se despois se pode atender a máis xente perfecto; pero a nós o que nos guía, e a min no me importa recoñecelo, é garantir que os galegos que están alí teñan a atención da Xunta de Galicia, e eu podo asegurar que esa era a mellor solución.

-Sabemos as posturas dispares das caixas galegas a unha hipotética fusión. Cal é a mellor opción para o goberno galego? Ata onde chegan os poderes do goberno galego; é dicir, cales son os poderes do Sr. Núñez Feijóo neste momento diante do problema das caixas?

-É un asunto complicado. Efectivamente é importante clarificalo. O que dixo o Presidente da Xunta é verdade, a decisión última corresponde ás asembleas das caixas. Iso non quere dicir que o goberno galego non teña que ter unha postura e intentar que sexa a postura, non a postura do goberno galego, senón a postura de Galicia expresada a través do seu goberno nun tema tan fundamental como este. Ninguén entendería que a Xunta de Galicia non tivera unha postura porque nos xogamos o noso futuro económico que é unha parte moi importante do noso futuro. Nós podemos facer unha proposta ademais das asembleas correspondentes de cada caixa, aínda que logo o Banco de España poida dicir que non lle guste esa solución, que poida non ser viable. Dito isto, por que fala o Presidente da Xunta dos directores desas caixas?,  porque efectivamente a pesar de que é un proceso asembleario nas caixas, todos sabemos que tal e como funcionan o que di o director é normalmente o que van decidir as asembleas; esa é unha das razóns pola que o Partido Popular apoiou unha proposta do BNG, con certos matices, para gran sorpresa do Partido Socialista, que como en moitos outros casos é o único dos tres partidos que non ten unha postura clara e depende de onde lle preguntes e do día, vai dicir unha cousa ou outra..., que propón cambiar a lei de caixas precisamente para que, por unha banda aumentar as capacidades de protectorado da Xunta de Galicia, e por outra profesionalizar un pouco máis a súa xestión e que non quede en mans simplemente de asembleas que están controladas por unha persoa concreta en cada caixa. Para evitar iso, porque agora, efectivamente son as asembleas as que deciden, outra cousa é se esas asembleas deciden libremente ou deciden influídas por unhas persoas concretas, e por iso o Presidente da Xunta fai ese chamamento á responsabilidade das caixas, que é tanto como dicir un chamamento responsable aos seus dirixentes, e que vexan que aquí non nos estamos xogando o futuro persoal de ninguén, nin nos estamos xogando o futuro dunha cidade concreta, estámonos xogando o futuro de Galicia, nun momento no que o panorama económico está como está. Ou temos claro que aquí todo o mundo ten que facer renuncias nun interese común ou vainos ir bastante mal. Dito isto, ao final vai estar na responsabilidade das caixas e dos seus dirixentes. Por iso hai que facer un chamamento para que todos esteamos á altura do país; tamén a algún responsable político que parece non entender que Galicia non se acaba na súa cidade, nin se acaba nuns cálculos a ano e medio das eleccións municipais. Aí hai que ter unha visión máis xenerosa e máis de conxunto.

-Coa crise falábase da necesidade dun banco público; que o ICO tivera capacidade para que os pequenos comerciantes, as empresas pequenas, non se atoparan coas dificultades que lle presentan os bancos e caixas habitualmente. Unhas caixas participadas polos poderes públicos poderían ser a solución a estes problemas, non cre?

-A min o outro día preguntábanme se nesta liorta que se está montando coas caixas pode cundir o pesimismo entre as xentes que esperan que as caixas sexan unha solución ao problema; eu digo que pode ser unha oportunidade para que realmente haxa un poder económico en Galicia e ao servizo dos galegos; que permita que Galicia siga sendo un referente no mapa financeiro do Estado, porque se de Galicia desaparece o financiamento do Estado empezaremos a sufrir moitos prexuízos, por iso digo que agora nos estamos xogando moitísimas cousas co asunto das caixas.

-Cando o PP perdeu o goberno en 2005 ao parecer a intencionalidade do Sr. Núñez Feijóo e o seu equipo era facer unha renovación importante no partido. Rematou esa renovación ou aínda quedan flocos soltos nalgún sitio?

-Imos facer os catro congresos, porque A Coruña xa fixo fai un ano e non tocaba agora, os outros tres van estar feitos; o de Ourense vai ser o último antes de que remate o mes de xaneiro. Alí vaise facer unha renovación importante. Unha renovación non remata nunha soa persoa. Se vostede ve os órganos directivos do Partido Popular de Galicia actualmente, comparado co ano 2006, probablemente atopará moi poucas coincidencias; eu penso que unha renovación tranquila, da que sempre falou Feijóo, e ben feita, ao final a xente asúmea perfectamente. As eleccións do 1 de marzo, ese si que foi o éxito dun partido que se soubo renovar sen ter que improvisar a última hora, como estamos vendo nalgún partido, e sen convulsións internas; todo o mundo aceptando as renovacións que se fixeron e se seguirán facendo.

-O PP denunciou constantemente que o bipartito non fora quen de presentar ao Parlamento unha lei para que se escollera o seu director. Agora o PP cambiou o director sen que o seu nomeamento pasara polo Parlamento. Cando pensan vostedes presentar esa lei ao Parlamento?

-Non é exactamente así. Nós tentamos negocialo co PSOE e había un acordo para nomear ao director da Televisión; despois cando o presidente da Xunta o fixo público, o líder do PSdeG, demostrando que ten pouca palabra, desdíxose do que prometera. Xa houbo un primeiro intento, cousa que no fixo o bipartito. Durante os catro anos impuxo todo o equipo da CRTVG. Nós fixémolo sen prexuízo e con independencia de que o compromiso electoral sexa esa lei durante a lexislatura.

-O PP vén de denunciar que lle faltan 53 concellos nos que debera gobernar. Non cre vostede que gobernar case que no cen por cen dos concellos dun país daría a impresión dun partido único?

-Eses 53 non fan o cen por cen. Na maior parte faltou un concelleiro para a maioría absoluta; iso é unha realidade. Estou seguro de que cando sexan as eleccións municipais no 2011 non imos ter o cen por cen dos concellos, un obxectivo desexable para calquera partido, pero pouco realista; pero si se producirá un avance importante a nivel municipal do PP de Galicia. En moitos sitios onde nos quedamos a só un concelleiro o noso obxectivo e telo porque, dado o comportamento do Bloque e do PSOE que, aínda que logo pelexen entre eles, sempre se poñen de acordo para gobernar xuntos, polo tanto precisamos de maiorías absolutas para gobernar.

-Que lle parece a proposta do Sr. Rajoy para acabar coa corrupción de que nos concellos obrigatoriamente exista unha comisión de vixilancia da contratación presidida sempre por un concelleiro da oposición?

-Eu creo que está ben propoñer medidas para saír ao paso do que se está a converter nun problema que crea moita alarma social. O mellor para loitar contra a corrupción é ter clarísimo que aos corruptos hai que expulsalos da política. Porque ao final, por moitas acusacións que haxa de corrupción a un partido ou a outro todo o mundo pensa que os políticos somos corruptos. Creo que iso é unha inxustiza. Hai unha inmensa maioría dos políticos que son honrados.

TrackBack URI para este comentario

Comentarios (0)

RSS feed comentarios

Mostrar/Ocultar formulario de comentario