 Gonzalo Puente Ojea -Segue pensando que os españois son "xentes alienadas e intolerantes" por crer en Deus? Deberían desmontarse as ideoloxías apoiadas en mitos herdados do pasado? É a sociedade española actual intolerante? Por que a intolerancia? -Eu creo que vostede definiu moi ben, dígoo con tristeza, non sei por que, quizais por unha conxuntura histórica repetida e cada vez máis tráxica que condicionou ese pensamento colectivo. A historia de España desenvolveuse atragoada nunha loita tremenda entre iso que popularmente se denomina enfrontamento entre “o ben” e “o mal”; e que é, en definitiva, unha antoloxización de algo que non existe. Non existe cousa ningunha que se poida chamar “o ben” ou “o mal”, non hai persoa ningunha que sexa “boa” ou “mala”. Si podemos falar de actos bos, beneficiosos, filantrópicos, caritativos, humanitarios e pódese constatar tamén que hai actos malos, prexudiciais, daniños, perniciosos, inxustos, pero iso é o dualismo eterno do noso país. Todo tende a dualizarse, o ben e o mal, o ser e a nada... É un disparate! Estas formas de pensamento nacen asociadas á aparición dos primeiros humanos primitivos do paleolítico superior que inventan o concepto dualista de corpo-alma. Isto ocorre sinxelamente porque había unha serie de fenómenos enigmáticos, misteriosos, inexplicables aos que resultaba difícil atopar unha elucidación racional. A solución a estes fenómenos inexplicables podía resolverse pensando -doutra banda teño que dicir que é un razoamento de inferencia indutiva moi serio e moi importante- se realmente o corpo morre e se pensa que existe outra “cousa” que sobrevive ao corpo xérase algo novo, concíbese a “alma”, a alma como concepto inmaterial, como algo que non ten nada que ver co empírico, é un despropósito, un desatino e de aí nace o dualismo. Ese “dualismo” posteriormente vaise magnificando e reelaborando e así posteriormente nacen os grandes deuses, pero Deus non é o primeiro elemento da relixión. O primeiro elemento é a alma. Deus é un concepto derivado, e da alma pasouse ao espírito que era equivalente desde o punto de vista ontolóxico e partindo do espírito adxudicouse a cada deidade unhas características específicas (deidades especializadas) e posteriormente idéanse os grandes panteóns e nese proceso de politeísmo xorden novas concepcións que opinan que hai que pór orde. Desta forma chegamos a unhas tendencias cada vez máis marcadas cara a formas monoteístas de concepción relixiosa e así chegamos ata hoxe. Teño que dicir que todas estas formas relixiosas susténtanse sobre unha dualidade falsa. A ontoloxía non permite isto e eu estou convencido que o único que existe é enerxía, a enerxía cuántica, a enerxía en definitiva pre-atómica e de aí nacen todos os diferentes entes. De maneira que as relixións o que alimentan é o dualismo e de aí xeran un pensamento colectivo que asume esas ideas que son aceptadas por aqueles que terminan crendo que o mundo esta dividido nun “espazo terreal” e nun “máis aló” e todos estes artificios son os que fan que a “xente” se degrade, se envileza e se obsesione no seu día a día polo superior, o omnipotente, o bo, polo civicamente puro, e niso seguimos. -Se Deus non é unha realidade é entón só unha ficción? Que é para vostede o ateismo? Hai algunha relixión que non sexa un timo? - Eu penso que cando se debate sobre asuntos básicos, a sociedade española alíñase, por dicilo dalgún xeito, en termos de “oposición” ou “enfrontamento” e, en xeral, reproducindo un pouco, de diferentes xeitos, esa dualidade ontolóxica da que antes che falaba e que naceu xa na mente do home prehistórico. Agora ben, na vida cotiá e no que é a relación entre as persoas opino que -en termos xerais- seguimos sendo bastante intolerantes. Ninguén se encerella nun debate para demostrar ou cuestionar un mito ou un feito relixioso, agás os católicos que formalizan e desexan, en definitiva, convencer. Na mocidade, porén, existe un certo indiferentismo que leva a unha certa incredulidade, pero pola vía da negación da verdade intolerante ou absoluta. Tamén teño que dicir que a relixión católica é a única que se considera en posesión da verdade única, definitiva e total. O catolicismo é un credo no que os seus crentes opinan que teñen a verdade absoluta e todos os demais se equivocan, achan que son os intérpretes únicos de Deus. É incrible, pero a xente crese cos ollos pechados todas as crenzas elaboradas polo catolicismo e vernizadas pola curia vaticana. É patente que a relixión católica e o seu culto produciu unha cosmovisión e a relixiosidade máis infantil. Cren na virxindade da vía ou que o espírito santo copula a través dun espírito. Unha cousa incrible! E defenden estas cousas ata a morte. Esta relixiosidade infantil e a súa beatería asociada é unha secuela que ten este país, pero isto dáse porque se amasou durante moito tempo ese enfrontamento co infiel e foinos quedando un substrato ideolóxico e de crenzas que contamina a esencia mesma do pensamento colectivo. Respecto da outra pregunta diría que ben, eu creo ou son da opinión de que o fundamento da relixiosidade é perfección errónea pero razoable e que ademais provoca unha reacción motora no ser humano e que é a causalidade, a acción en definitiva realizadora. Esa dualidade previa que a ontoloxiza, no sentido de que nada ten que ver o corpo coa alma e que ademais fala da inmortalidade da alma e dun porvir noutro mundo... e o que se sitúa na fronteira oposta a este acervo relixioso entra en conflito cos crentes. Creo que o que diferencia plenamente as dúas posicións [crente-non crente] sería: a relixiosidade, é dicir, temor ou pos-submisión a poderes enigmáticos, a potestades inexplicables ou misteriosas e que son forzas que deciden o teu destino, esta sería unha das posicións e a outra sería a irrelixiosidade, é dicir, aquela posición que logo de someter a reflexión e razoamento lóxico as distintas formulacións relixiosas non acepta que o corpo sexa distinto á alma e xa que logo conclúe que a alma é unha ficción. No corpo estaría todo e na mente estaría o intelecto e a conciencia. É na mente onde se desenvolve o diálogo entre as experiencias cotiás e a memoria. A partir de aquí prodúcese a abstracción e a abstracción é a nai da linguaxe. A memoria sería un caixón onde se van depositando experiencias, coñecementos e ao mesmo tempo é un ficheiro que establece clasificacións, clases que tras un proceso abstractivo se agrupan en conxuntos e subconxuntos (mamíferos, aves, peixes...) e a través das estruturas da linguaxe podemos realizar signos concretos tanto fónicos como escritos e con todas estas construcións lingüísticas podemos ir construíndo os diferentes pensamentos. Quixera apuntar tamén outro elemento do que non falei que é a imaxinación que é unha facultade que ten o ser humano e que serve para relacionar cousas que en si mesmas non teñen concordancia. Todo isto provoca a quebra daquelas falsas concepcións das que acabo de falar. A mente si que existe e é unha parte do corpo. Hoxe en día os grandes especialistas do cerebro (médicos psiquiatras e neurofisiólogos) recoñéceno así. A mente é co-extensiva coas estruturas do cerebro e está en todas partes, porque ata no sistema somático o sistema final, o sistema nervioso central é o que totaliza todo iso, pero se resolve aquí (Gonzalo Puente Ojea sinala co seu dedo a súa cabeza). De maneira que todo se pode explicar afirmando que os pensamentos son produto da actividade cerebral e os que non o cren é que opinan que todo é un misterio, pero non é así. Así mesmo a linguaxe tamén é un enigma, tamén é misterioso. Por que nos puxemos de acordo para chamarlle cabalo ao cabalo? Hai un fenómeno de abstracción. vimos moitos cabalo e aínda que todos son desiguais, heteroxéneos, diversos aínda que teñen algúns trazos análogos. Non somos capaces de debuxar ou catalogar todos os cabalos posibles e entón nace a noción de “cabalo”. E por este proceso de abstracción se ti despois relacionas cabalo con alma, por exemplo, ti podes crer inmediatamente despois unha dogmática. E a imaxinación é imparable, é infreable. Que é o único que pode frear ás especulacións de tipo fantástico, no fondo de tipo delirante? Pois basicamente o traballo científico. Imos observar como son as cousas realmente. A ciencia nace fundamentalmente polo sistema de observación e comprobación e ata que se comproba non se asume como parte do patrimonio científico. Este tipo de visións son as que favoreceron o desenvolvemento e o avance da humanidade. Esta é a senda da humanidade civilizada e o outro camiño é o do disparate, o do despropósito e o do enfrontamento que leva a matar a outros seres humanos, ademais á vista está que a relixión non fixo mellor ao home senón que o fixo peor. En canto ao de se hai algunha relixión que non sexa un timo creo que xa o contestei e vexo que coñece o meu libro. -Non cre que case todos os seres humanos perpetúan aínda hoxe formas de vida e convivencia sometidas á acción distorsionante de crenzas e códigos de conduta administrados por poderes relixiosos ou ideolóxicos que impiden ou adulteran o libre exercicio dos dereitos humanos e das liberdades políticas? -Está moi ben redactada a pregunta e felicítoo con toda sinceridade. Por suposto que si. É así como Vde. o revela no enunciado da súa pregunta. Creo niso que Vde. indica. Teño que dicir que é moi difícil combater esa acción distorsionante dos dogmas, crenzas e códigos de conduta dirixidos por eses poderes ideolóxicos dos que vostede fala. Quizais só o lento traballo da ciencia pode ir desaloxando todo ese mundo fantástico, fantasmagórico e inexistente, pero -desgraciadamente- é a realidade. Coincido plenamente coa afirmación que sostén na súa pregunta e reitero que formulou moi ben esa pregunta. -Como se poderían romper as cadeas que nos manteñen escravos da ilusión e a desinformación? - Creo que a clave estaría nunha información manexada por persoas con moita responsabilidade moral. Unha información que soamente pode dar o mundo da ciencia. Que [a ciencia] informe de xeito correcto de como estamos feitos, como funcionamos e á vista disto que cada cal tire as súas propias conclusións no plano da ética. Pola persuasión non. A persuasión ten que ser exclusivamente intelectiva e a xente que abandona a fe relixiosa por unha emoción momentánea ou sinxelamente por unha cuestión somática particular, se non pasou por un convencemento intelectual é un falso converso ou un des-converso –mellor dito- dubidoso. Eu creo que eu tardei moito en decidirme a concluír: “Non! Isto hai que arquivalo” (referíndose as súa pasada crenza relixiosa). É sempre un proceso lento e a decisión final tómase insensiblemente, pero sempre en función de coordenadas intelectuais. -Por que a instauración da democracia española careceu dun proceso constituínte verdadeiramente democrático? Non acha que hai grandes diferenzas entre os procesos constituíntes que conducen á Constitución de 1931 e á de 1978? -Realmente a gran traizón, xa que foi unha verdadeira traizón ideolóxica moi grave e seria e ademais ás costas da militancia e ás costas dos votantes [das forzas da esquerda]. O PSOE tivo unha gran cobiza e vontade de poder. Se observamos a figura de Felipe González vemos que el inicialmente pensaba presentarse ás eleccións do ano 1977 polas listas da Democracia Cristiá. E díxolle Pablo Castellano: “Aí todos os asentos están ocupados. Non sexas bobo métete no PSOE que necesita xente coma nós”. Felipe é un oportunista. A HOAC (Irmandade Obreira de Acción Católica) deulle a bolsa de estudos e desta forma tivo a oportunidade de irse a estudar a Bélxica (a Lovaina) e logo só procurou un acomodo político. Esa gran traizón fixo que, aínda que aquel relatorio era dixital “nomeado todo só polo Rei- e cando xa renunciaran xa todos, tanto o Partido Comunista como o PSOE, a dar a batalla para facer algo distinto como por exemplo unha ruptura democrática, dise que Gregorio Peces-Barba insistiu [en facer algo diferente] e que o deixaron só e non puido facer máis...En fin, eu creo que é mentira. Alí entregáronse todos porque o goberno estaba ao alcance da man e a carreira política garantida. E isto foi a gran traizón e todo o demais, é dicir, a contextura deste País ignorante durante 40 anos de adoutrinamento fixo que nos converteramos nunha escoura europea. E finalmente os votantes creron que aquela xente merecían a súa confianza e niso estamos. E unha vez montados no Goberno todos os poderes conflúen a favor dos poderosos. -Cales son para Vde. os maiores problemas que ten a sociedade española actual? -Os problemas que envolven -no noso País- á información e as cuestións relacionadas co desexo de aprender. A xente xa renunciou a aprender, non cre nos beneficios da ciencia. As persoas xa non cren na erudición. Ás veces probablemente úsanse algúns mecanismos de aprendizaxe, pero en xeral asistimos a un certo embrutecemento. É necesario facer volver ao ser humano [e aos españois en concreto] á tarefa de investigar e aprender e dicirlle que tamén é divertido aprender e que se pasa ben.
Trackback(0)
 |
TrackBack URI para este comentario
RSS feed comentarios
Mostrar/Ocultar formulario de comentario