Por todos é sabido de que o xuíz Garzón é un magnifico “guionista” de titulares de prensa, os seus casos enchen a gran maioría de medios de comunicación de titulares espectaculares e artigos de opinión de todos os gustos e cores, que xeneran paxinas e paxinas durante días, sobre todo cando  este inca o dente na política.

Co caso Gurtel, viuse acusado de prevaricación, de imparcial e de moitas máis cousas desde as filas de Partido Popular, foron moitos o dirixentes do PP que defendendo o indefendible puxeron no punto de mira as accións do Maxistrado, someténdolle a unha persecución moitas veces inxustificable, que seguramente lle puxo nervioso e vísese obrigado a dar un golpe de efecto,  e así nivelar a balanza. Para iso nada mellor que fincar o dente en Catalunya e televisar Pretoria, e en tres días todos ao cárcere,  “políticos ao cárcere e empresarios en liberdade” con fianzas altas, aínda que seguramente sabedor de que non ían ter problemas para xuntar tales cantidades, así foi ás poucas horas da súa resolución xa estaba depositada a pasta para que os empresarios se fosen ás súas casas, a seguir gañando diñeiro e urdindo as súas defensas.

Todo isto despois de que o cidadán fósemos espectadores das humillantes imaxes televisadas en directo da chegada dos detidos á Audiencia de Madrid, tratándoos coma se fosen terroristas, a diferenza doutros casos recentes, lóxico que os representantes de Ciu e a Consellera Tura protestasen, en publico, pois en privado a protesta e indignación en Cataluña é xeneralizada, outra vez máis, somos diferentes. E para máis inri, no bochornoso espectáculo só os políticos foron os televisados, grazas á xenerosidade do “xuíz estrela” que dá conferencias a prezos millonarios.

Os titulares xa equilibraron a balanza, o Maxistrado agora xa non só persegue ao PP, dinamitou a teoría, agora xa vai a por todos e os políticos do PP, PSC e CIU están no punto de mira. A corrupción dá a sensación que é xeneralizada, e que todos os políticos son iguais, unha visión totalmente trabucada e moi lonxe da realidade, sabémolo moi ben a gran maioría de militantes, que coñecemos ben o traballo de miles e miles de concelleiros, alcaldes e outros cargos que día a día fan do seu traballo e da súa acción política, que o país funcione, e que por culpa de catro chourizos ven cuestionada a súa honorabilidade.

Non serei eu quen defenda aos corruptos, e menos cando isto dáse nos políticos que son os depositarios da soberanía popular, e iso esíxelles un plus de transparencia e honorabilidade que deben aplicar ás súas accións, e aos que transgriden esta honorabilidade e meten a man onde non deben, hai que apartalos da política, e que a lei os xulgue cos principios de xustiza universal e que paguen o seu delito.

O amigo Manuel Fernando no seu editorial do 30/10/ 2009 do diario dixital CatalunyaEsspres, aludía ao mestre Berlanga, que en 1993 regalábanos a súa mellor película “Todos ao Cárcere” na que os seus actores fixeron rir ao espectador, bordando papeis inesquecibles, di a editorial,  “dezaseis anos despois, Baltasar Garzón dirixiu outra obra mestra onde cinco políticos cataláns engrilletados como quería a caverna mediática e sobre todo, o Partido Popular, han ir a parar polos seus presuntos delitos de corrupción a prisión”. É moi apropiada a alusión, en efecto estou totalmente de acordo, “Todos ao Cárcere”, xa ten segunda parte só que nesta película os actores non interpretan, son presuntos “chourizos”, que coa resolución do maxistrado comezan a rodaxe desta película real da que moito se falará e escribirá, a trama xa a temos.

TrackBack URI para este comentario

Comentarios (0)

RSS feed comentarios

Mostrar/Ocultar formulario de comentario