O Goberno do Estado segue a usar da súa posición de avantaxe a respecto da lei galega de caixas. Dez aspectos esenciais da devandita Lei foron suspendidos automáticamente polo Tribunal Constitucional, na demostración dun privilexio que a Carta Magna dalle ao Poder estatal, mentres llelo nega ao Poder galego. A negociación atópase bloqueada, mais o secretario de Estado de Cooperación Territorial Gaspar Zarrías segue a se permitir darlle consellos á Xunta nunha clara manifestación de falla de respecto institucional. Un comprende que Feijoo non goste de semellante interlocutor, mais cómpre lembrarlle ao Presidente que no mundo das relacións institucionais as representacións dos outros Poderes nos veñen dadas e non somos quén a mudalas, como tampouco sería admisíbel que os outros tentaran mudar as nosas.
Fai bastentes anos, tiven ocasión de asistir a un congreso de socioloxía en San Sebastián. A súa diversidade temática obrigaba a simultanear as sesións por aulas. Unha delas estaba dedicada a ETA, o que amosaba o interese sociolóxico que tiña esta organización en Euskadi. Presentáronse cantidade de relatorios. Non me apuntei a esta aula, porén tiven ocasión de mercar un libro moi suxestivo, editado en 1989 “A evolución estratéxica de ETA” do profesor de Historia das ideas políticas e movementos sociais da Universidade vasca, Pedro Ibarra Güell, que reflexionaba no seu final sobre as posibilidades de saída ao conflito vasco.
Motesquieu tiña razón, sendo consciente que quen dispón de poder tende a ampliaro con inclinación a abusar del, o que propuña era que, concretamente o poder xudicial, non fóra exercido por ninguén de forma permanente xa que *“así o poder de xulgar, tan terrible en mans do home, non estará suxeito a unha clase determinada, nin quedará exclusivamente en mans dunha profesión ”*
O Goberno ZP fai que fai que quere un pacto de Estado contra a crise. Antonte coñecíamos as propostas do PP a respecto das posíbeis solucións e onte coñecíamos as do BNG.
Pola súa banda, o Goberno de Feijóo, encerellado coa negociación da Lei de Caixas, aínda non convocou as consultas previas ao tan preciso pacto galego contra a actual recesión económica, que é tan ou máis necesario ca o pacto de Estado.
Cando un home ou unha muller deciden meterse en política fano voluntariamente, aínda que as motivacións persoais que os movan sexan doutra índole. Non son obrigados por ninguén, nin é unha esixencia vital para as súas vidas. Poden quedarse na casa e seguir coa súa vida normal e ninguén lles vai pedir contas. Iso por un lado; polo outro temos situacións extravagantes no funcionamento das institucións que dependen do poder político. Médicos que deciden sobre cuestións educativas, administrativos que se cren doutores, ou mecánicos que pensan que son expertos en urbanismo.
Malia que o galego sexa a única lingua propia da Galicia, o noso Estatuto recoñécelle tamén ao castelán rango de lingua cooficial no noso territorio. Velaí que calquera persoa sexa libre, en teoría, de escoller calquera das dúas linguas oficiais para o seu uso cotián, malia que pola súa minorización social e histórica sexa ben difícil para calquera de nós desenvolver íntegramente a súa vida en galego, mentres que sexa ben doado desenvolvela íntegramente en castelán sen sequer facer o amábel aceno de respostar en galego aos que galego nos falan.
Ansiamos entoar a balada do odio ao opresor, a experiencia de des-aprender, o costume de sublevarnos a diario. O quefacer do atrevemento cotián e o arroxo reincidente.
A resolución para atravesar o muro de cristal blindado, a coraxe e a rebeldía serán mecanismos cardinais da nosa lírica.
O Tribunal Constitucional decidiu admitir a trámite o recurso do Presidente Zapatero e, xa que logo, suspendeu a vixencia da Lei de Caixas galega nos dez puntos concretos aos que se refire o recurso. No curto prazo esta decisión paralisa o proceso de anovamento dos órganos de representación e administración de Caixa Galicia e Caixanova, que terían de se rematar antes do 6 de marzo e agora ficarán suspendidos polo menos até fins de xullo, tempo no que o Tribunal Constitucional haberá ratificar ou suprimir esta suspensión.
As obrigas laborais leváronme estes días pasados á cidade Suíza de Zürich onde fun sorprendido, alén de por moitas outras cousas, polo nome dun dos ríos que travesa unha parte desta cidade: SIHL. Decontado o meu pensamento bateu no río que co mesmo nome, SIL, está situado na Gallaecia histórica (o SIL travesa as agora chamadas provincias de León, Lugo e Ourense). Axiña pensei na lingua xermánica, concretamente na Suizo-alemá, que se fala neste cantón do país centroeuropeo, parente da que trouxeran con eles á Gallaecia romana os Suevos aló polo ano 411 da nosa era.
