Cando un home ou unha muller deciden  meterse en política fano voluntariamente, aínda que as motivacións persoais que os movan sexan doutra índole. Non son obrigados por ninguén, nin é unha esixencia vital para as súas vidas. Poden quedarse na casa e seguir coa súa vida normal e ninguén lles vai pedir contas. Iso por un lado; polo outro temos situacións extravagantes no funcionamento das institucións que dependen do poder político. Médicos que deciden sobre cuestións educativas,  administrativos que se cren doutores,  ou mecánicos que pensan que son expertos en urbanismo.