Cando os talibáns tomaron o poder en Afganistán, o burka converteuse en occidente no símbolo máis brutal da opresión da muller afgana. Lembro manifestacións n’A Coruña contrarias a tal prenda, onde aparecían algunhas manifestantes levandoa como símbolo de protesta diante tal degradación. Nun acto, en Oleiros,  unha exiliada afgana denunciaba tal vestimenta diante un público abraiado e indignado por tal barbaridade. Os medios de comunicación anatematizaban aos talibáns polo seu machismo esclavizador. Para todos os países da Unión Europea, dirixidos claro está polo seu patrón norteamericano, o burka constituía a máxima demostración da deshumanización do home talibán.

Que un home morra en folga de fame como ocorreu en Cuba no caso de Orlando Zapata, sen dúbida é un drama. Que o goberno cubano non fixese todo o necesario para a súa supervivencia, independentemente das consideracións sobre os seus motivos,  pode que sexa unha neglixencia impropia, pero ao fin e ao cabo  foi unha morte autoimpuesta dunha persoa que a tiña  como obxectivo senón se cumprían os seus propósitos. Non facer nada para salvarlles a vida tamén ocorreu no Reino Unido, país dito democrático, no caso de varios membros do IRA mortos por folga de fame (dito sexa de paso coa ledicia de grande parte da poboación inglesa) .  

Resulta curioso que, co futuro do custo das pensións como fondo,  unha das razóns de peso coas que se intenta xustificar a subida dos 65 aos  67 anos para acadar a  xubilación, sexa que a esperanza de vida aumentou considerablemente  e polo tanto os cidadáns deben adaptarse a esta circunstancia,  equilibrando con ela os tempos de vida de xubilado, porque noutro caso parece como se as persoas quixesen vivir demasiado tempo ociosas. 

Fai bastentes anos,  tiven ocasión de asistir a un congreso de socioloxía en San Sebastián. A súa diversidade temática obrigaba a simultanear as sesións por aulas. Unha delas estaba dedicada a ETA, o que amosaba o interese sociolóxico que tiña esta organización en Euskadi. Presentáronse cantidade de relatorios. Non me apuntei a esta aula, porén tiven ocasión de mercar un libro moi suxestivo, editado en 1989 “A evolución estratéxica de ETA” do profesor de Historia das ideas políticas e movementos sociais da Universidade vasca, Pedro Ibarra Güell,  que  reflexionaba no seu final sobre as posibilidades de saída ao conflito vasco.