Onte permanecín un bo intre observando como se desprazaba unha caravana de formigas que ordenadamente ía penetrando no seu formigueiro. Parece que os enxames de insectos e outros grupos de animais, que actúan en conxunto dun xeito sorprendentemente coordinado, forman co seu comportamento unha especie de cerebro colectivo, unha intelixencia de grupo. Todo isto suxeriume a idea dunha conciencia colectiva.

Nestes tempos de desasosego e incerteza resulta oportuno comezar a cuestionarse formulacións caducas que aínda son o cravo ardendo no que se suxeita a maltreita esquerda. Estamos nun contexto no que o debate ideolóxico da esquerda necesita reforzar os argumentos dun proxecto transformador e renovado que revitalice o pensamento tradicional que une aos clásicos coas diversas experiencias e achegas das novas culturas antisistémicas do movemento alterglobalizador e anticapitalista de hoxe.

 Revolución visual ou conquista dunha realidade agochada?

Para manobrar dentro dun espazo intanxible, volátil e atemporal deberiamos poder adaptar os espazos temporais reais e efémeros aos nosos intervalos de tempo psicolóxico perpetuo, transcendendo o tempo real dispoñible. Temos que evadirnos do espazo temporal contemporáneo que engole co seu escenario actual, acelerado e tenso, toda contemplación e meditación do que a nosa clarividencia, intuitiva e extática, podería indagar no buraco negro da nosa dislocada galaxia vital.

Ansiamos entoar a balada do odio ao opresor, a experiencia de des-aprender, o costume de sublevarnos a diario. O quefacer do atrevemento cotián e o arroxo reincidente.

A resolución para atravesar o muro de cristal blindado, a coraxe e a rebeldía serán mecanismos cardinais da nosa lírica.