Cando falo pola rúa coa xente, vexo un país máis ou menos normal. Estamos todos atafegados cos traballos e tarefas da vida e case todos mergullados na loita pola sobrevivencia diante da crise. As persoas e empresas teiman por sair adiante e albiscamos moitas capacidades que, ao mellor, hai tres ou catro anos semellaban agochadas.

Abrollou a crueldade que de tempo en tempo amosa a vida e o tren de Alacante levouse por diante 13 rapaces e rapazas novos. Ian de troula na noite máis longa e máxica do ano, sen saber que para eles virariase na derradeira. Foi na noite de San Xoán, na estación dos camiños de ferro de Castelldefels-Platja.

Disque había-niso que lle chaman Madrid- unha mesa de negociación da reforma laboral, que polo que eu sei, non chegaba a acordo ningún, ao mellor porque facían parte da mesma nada menos que UGT, CC.OO. e a CEOE. Disque o Presidente ZP fartouse da lentitude das súas deliberacións e arestora ameázanos coa reforma laboral.

UGT, CCOO e CEOE amosaron as súas gravísimas chatas para se considerar auténticos representantes de traballadores e empresarios e, unha vez máis, demitiron da súa obriga de negociación colectiva, para lle deixar ao Goberno do Estado a única responsabilidade na remuda da lexislación laboral que se vai aprobar o 16 do mes que andamos. Descoñecemos as liñas xerais desta reforma, só discretamente filtradas a determinados xornais progobernamentais. Porén, seica podemos albiscar por onde irá.